تکه هایی از این پایان نامه :

طراحی بین لایه ای

مدل پروتکل‌های لایه ای لزوما باعث کارکرد بهینه شبکه نمی‌گردد. این امر در WMNها بسیار مهمتر می باشد[22]. همان گونه که قبلا تصریح گردید، به علت وجود پارامترهای مختلف در یک لایه که بازدهی لایه بالاتر را تحت تاثیر قرار می‌دهد، برای عملکرد بهینه یک شبکه لایه‌های دسترسی، مسیریابی و انتقال بایستی به گونه فعالانه با لایه فیزیکی تعامل داشته باشند. برای مکانیزم بین لایه ای  راه حل‌های زیر را می‌توان پیشنهاد داد:

  • اول این که با در نظر گرفتن پارامترهای مختلف عملکرد یک لایه خاص را بهبود ببخشیم. برای مثال می‌توان نرخ از بین رفتن بسته‌ها را از لایه دسترسی به لایه انتقال گزارش داد تا لایه انتقال بتواند ناشی ازدحام و تلف دیگر بسته‌ها را تشخیص دهد. به عنوان یک مثال دیگر، لایه فیزیکی می‌تواند کیفیت لینک را به لایه مسیریابی گزارش دهد تا الگوریتم مسیریابی این پارامتر را به عنوان یک معیار در نظر بگیرد.
  • شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

  • راه حل دوم این می باشد که پروتکل‌های لایه مختلف را به یک پروتکل تبدیل کنیم. برای مثال در شبکه‌های Ad-hoc می‌توان لایه دسترسی و مسیریابی را به یک لایه واحد تبدیل نمود تا بتوان تعامل بین آن‌ها را کاملا در نظر گرفت.

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید:

 thesis-power-word